NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
80'lerin sonlarından beri
hip-hop'a iki bölge hakimdi;
Doğu ve Batı.
Ama 90'ların ortasında Atlanta'nın yükselişi yeni bir sayfa açtı.
Kontrol Güney'e geçti.
Kendisiyle gurur duyan ve yerli etkisiyle şekillenen bölgeye.
Güney'in dört bir yanında
DJ, MC ve yapımcılar
tüm ön yargılardan sıyrılarak hip-hop'un geleceğini yazıyordu.
Anlıyor musun?
Buna New Orleans da dâhildi.
BOUNCE
New Orleans müziğe düşkündür.
Müzisyenler için büyülü bir yerdir. Her köşe başında onları görebilirsiniz.
Şehirde farklı farklı müzik türlerini birleştiririz.
Buna gumbo deriz. Farklı türlerden güzel bir şey çıkarırız.
Bu, şehri eşsiz kılar. Herkes bunun bir parçası olmak ister.
Cazın doğduğu yer ve Mardi Gras'ın evi olarak
şehrin hip-hop'ı etkilemesi çok normaldi.
Burada müzik her şeyi etkiler.
Çünkü New Orleans'ta hayatta da müzik var...
...ölümde de.
Şu gerçek çok önemli; New Orleans...
GAZETECİ
...Amerika'nın en Afrikalı şehridir.
Fransızlar kölelerine karşı çok yumuşak olduğu için
buraya getirilen Afrikalılar
Afrika kültürünü büyük oranda koruyabilmiştir.
Afrika kültüründe ölüm bir son değildir.
Sonraki aşamaya geçiştir.
Bu nedenle kutlanması gerekir.
"İkinci sıra" New Orleans'ın caz cenazelerine dayanır.
Bu tip cenazelerde aile bir müzik grubuyla mezarlığa yürür.
İlk sıra aile ve müzik grubundan oluşur
ve çok hüzünlüdür.
Arkalarda ise
katılan diğer herkes
ikinci sırayı oluşturur.
Orası partiye benzer.
İkinci sıra mıknatıs gibidir.
Herkes sokaktan geçen kalabalığa katılır. Büyük bir parti gibi.
Yani partiyi ikinci sırayla kapatırız.
-İşte bu. -Bak böyle.
İkinci sırada birkaç kişinin elindekilerle gruba eşlik ettiğini görebilirsiniz.
YAPIMCI
Bu, dur tabelasına vurulan
bir şişe, sopa veya tornavida olabilir.
Müziğin bir parçası olmak için artık ellerine ne geçerse.
New Orleans müzikle içli dışlıdır.
Bu, bizim genlerimizde var.
New Orleans'ta farklı bir beat'e geçtik.
Mardi Gras Yerlilerinin etkisi...
RAPÇİ
...ve ikinci sıra müzik grupları her kafiyemizde hissedilir.
Yani, çok fazla konuşma içerir.
-Karşılıklı iletişim önemli, değil mi? -Bayılırım. Dur, göstereyim.
Pekala.
Dedim mi "Cheeky" dersin "Blakk"
-Ben Cheeky -Blakk.
-Bugün takılıyoruz Cheeky ile -Blakk.
-Kafan güzel oluyor Cheeky ile -Blakk.
Bayılıyorum şarkı söylemene Cheeky ile
-Blakk. -Hadi salla
-Unuttum bile. -"Sallasana."
"Sallasana" mı? Unutmuşum.
Hepsi bağlantılı; Mardi Gras Yerlileri, ikinci sıra müziği.
Sokak partilerinde güzel parçalar duyarsın.
Oradaki beat ile ayaklarını harekete geçirir,
ellerini çırpar ve zıplarsın.
Peki ya bu sokak partileri
çocukluk yıllarında önemli miydi?
Kesinlikle.
Sokak partisi olduğunu duyan gelirdi.
Motosikletli adamlar,
şortlu kızlar gelirdi.
Kızlar nereye giderse erkekler takip ederdi.
Bu partiler toplu konutlarda olurdu.
DJ çağrılırdı.
Bu sayede pek çok DJ isim yapmıştı.
Merhum büyük Sabu,
New Orleans'taki ilk mobil DJ'lerden biridir.
Plakları vardı. Mahallene gelip
orada sana plak çalardı.
Daha sokak partisi ortada yokken o bunu yapardı.
Sonra Sabu'nun çocuğu oldu.
Bu çocuk tam bir dehaydı.
Küçük yaşta her şeyi yapabiliyordu.
Onun sektördeki en iyi yapımcılardan biri olmasına
hiç şaşırmadım.
O, müziğe hep âşıktı.
Sınırları hep zorlamaya çalışırdı.
DJ Sabu New Orleans'ta harika sokak partileri verse de
en büyük mirası evindeydi.
Çünkü Sabu pikapla çalışırken
oğlu onu izleyip dinliyor ve
bilgi edinip işi öğreniyordu.
Tüm bunlarla da New Orleans'ın hip-hop tarzını belirleyecekti.
Babam Sabu New Orleans'ta sokak DJ'ydi.
Partileri çok çılgındı.
DJ/YAPIMCI
Babam "Yılın DJ'i" ödülleriyle eve gelirdi.
Babam bir gün sokak partisi yaparken
Chic'in "Good Times"ına back-spinning yapmıştı.
O parçayı hiç duymamıştım
ama yaptığı o hareketi hemen öğrenmem gerektiğini düşündüm.
O plak benim için önemli bir andır.
Hayatımı değiştirdi.
7/24 pratik yapıyordum.
Anneme ve babama gına gelmişti.
DJ olan babam bile "Kapat şu boku." diyordu.
Sokak partilerinde DJ'liğe başladım.
O zamanlar Miami bass popüler olmuştu.
New Orleans'taki herkesin 808 beat'lerini sevdiğini fark ettim.
808 elektronik bateriyi partilere getirmem çok tutuldu.
Herkes onu ne zaman çalacağımı soruyordu.
DJ'likten çok bunu yapmamı istiyorlardı.
O sıralarda Allen Toussaint'in Sea-Saint stüdyosunda çalışıyordum.
Rapçi tanıdığım olup olmadığını sordular. "Gregory D'yi tanıyorum." dedim.
"İsterseniz kayıt yapabilirsiniz.
Ama New Orleans tarzı olmalı." dediler.
Hip-hop ile cazı birleştirmem başkasının fikriydi.
Ben de hemen dedim ki,
"Mümkünse içine 808 davul koyacağım.
Sadece nefesliler olmayacak."
Beat'i hazırlayınca dedim ki,
"Trampetleri üçlesem nasıl olur?"
Davul ritimleriyle New Orleans tarzına benzedi.
Burada büyümeseydim bunu yapamazdım.
808 davul ritmini New Orleans'ın ikinci sırasına dönüştürmüş oldum.
Caz tarzı davul.
Sonra Greg dedi ki,
"Geleneksel New Orleans tarzını buck jump ile yakalarız."
Buck jump, New Orleans'a özel bir dans.
İkinci sırada yapılır.
Klasik New Orleans'ın duymak istediği şey buydu.
Bu yüzden buck jumping ve beraberlik konularına değinmemiz istendi.
Parça böyle ortaya çıktı.
"Buck Jump"ı yaparken... Şöyle açıklayayım.
New Orleans'ın olayı çok farklıdır.
Doğu Yakası ve Batı Yakası olayını bilirsiniz.
RAPÇİ
Burada bölgeler vardır.
Üçüncü, Dördüncü, Beşinci, Altıncı, Yedinci, Sekizinci Bölge.
Fırsattan yararlanıp dedim ki,
New Orleans'taki her toplu konut ve bölgeden bahsedeceğim
ve onların bölgesinin sahibi olduğumu söyleyip
piçlerin aklını başından alacağım.
Parça büyük çıkış yaptı. Ama her çaldığımda...
...kavga çıkardı.
Buck jump zamanı! Caliope. Buck jump zamanı! Bilmem ne...
Sonra herkes kavgaya tutuşurdu.
Bunu partide çaldığınızda
bazı öğrenciler pistten çıkıp buna dahil olmayacağım, derdi.
Çünkü kavga garantiydi.
Savaş çağrısı gibiydi.
Bu parça çaldığında
kiminle sorun yaşıyorsan
gözün onu arardı. Parça bir işaret gibiydi.
İşi oracıkta bitirmek isterdin.
AYNEN
Eskiden çok kavga olurdu. Bölgeler birbirine girerdi.
Bunu beraberlik için yapmıştık.
Ama öyle bir kapı açmıştık ki
her türlü bokluk çıkabileceğini herkes biliyordu.
"Buck Jump Time" New Orleans hip-hop'ında çığır açtı.
Klasik New Orleans ritim ve konuşmasını New York tarzı hip-hop ile birleştirdi.
Hilal Şehri'nde hip-hop'ın bu şekilde gelişmesi mantıklıydı.
Ama bazen hip-hop beklenmedik şekillerde gelişir.
New Orleans için de bu tesadüf,
bilinmeyen bir rap grubunun albümüyle gerçekleşti.
"Triggerman" popüler hâle gelince
çalmaya başladığım bir parçaydı.
New York'tan geliyordu.
The Showboys'a selamlar.
Parçanın asıl adı "Drag Rap"ti.
Ama biz buna "Triggerman" dedik
çünkü parçanın bir bölümünde "Triggerman" geçiyordu.
Sağlam davul ritimleri vardı. Break tarzı çılgıncaydı.
Trompetler ise...
Harika bir 808 beat'i hâline gelmişti.
Bu beat tüm şehri değiştirdi.
Herkes çalıyordu ama sözü yoktu.
Babam da hâlâ DJ'ydi.
Dedi ki,
"T.T. Tucker ve DJ Irv diye birileri var.
Benim küçük mekanlara gelip takılacaklar.
Senin de sevdiğin beat'leri çalıyorlar."
Ghost Town kulübünde DJ Irv "Triggerman"de ritmi keserken
Tucker çıkıp konuşmaya başladı.
"Nerede?"
RAPÇİ
Sadece konuşma. Karşılıklı iletişim.
O parça her çaldığında
her "Nerede?" dediğinde Yedinci Bölge olduğunu bilirdin.
"Nerede?" derken elinle yedi yapardın.
New Orleans'ta bu bir akım başlattı.
Korkunç bir kayıttı. Tarzı berbattı
ama çok çarpıcıydı.
Elbette, bunun bounce müziğin başlangıcı olduğunu bilmiyordum.
DJ Irv'ün "Where Dey At?"i başarılı bir lo-fi yer altı parçasıydı.
New Orleans'ı bulaşıcı "Triggerman" sample'ıyla tanıştırdı.
Şehir buna bayıldı.
Patlayan 808'lerle staccato perküsyonu arasında
özel bir kayıttan fazlasını buldu.
Bounce müziği buldu.
Adamım.
Nasılsın? Ne var ne yok?
"Triggerman"in bounce müzikte önemli bir rol oynadığı açık.
O kaydı ilk duyduğunda ne düşündün?
O parçayı...
BOUNCE MÜZİSYENİ
...sürekli çalardık.
Ben DJ'ken hep "Triggerman" çalardım.
Saatlerce o loop'u çalıp dururdum.
Peki mikrofona geçip insanların sana katılmasını sağlayana dek
kendini nasıl geliştirdin?
Kızlar 500 dolar kazanabilecekleri kuku dansı yarışmasına katılırdı.
Ciddiyim.
Mikrofona geçtiğimde onları dans ettirecek her şeyi söylerdim.
Nereden geldiğini, nerede yaşadığını veya sürtüğe daha da eğilmesini söylerdim.
Söylemeye çalıştığım, bu müzik herkesin dans etmesini sağlardı.
Bence burada amacımız buydu.
Parça çok popülerdi. New Orleans'tan ulusal listelere girdi, değil mi?
İlk altı hafta çok iyi sattı.
Radyoda bunu çalmadın mı başka istasyona geçerlerdi.
Çalmak zorunda kaldılar.
DJ Jimi, bounce kralıydı.
Bence bu tarz onunla başladı.
Büyük bounce müzisyenleri
hepsi bir şekilde Jimi'nin etrafındaydı.
İlk kim başlattı bilmem
ama popüler hâle getiren DJ Jimi'ydi.
Bizden çıkıp ülke çapında yayılan ilk bounce parçaydı.
DJ Jimi tüm sektörü değiştirdi.
Bir sürü albüm satıp yeni kapılar açınca yeni tarzımızın bu olduğunu anlamıştık.
-Bu da sana ilham verdi, değil mi? -Kesinlikle.
1993'te "Do The Jubilee All"u çıkardığımda
buralara geleceğini bilmiyordum.
DJ Jubilee bununla çıktı.
Aynı şarkı. Hiç farkı yok.
Bounce'ta bu normaldir.
Bunu bilmiyorsan eğer,
"Hepsi neden aynı beat'i kullanıyor? Bu şarkı yeni çalmamış mıydı?" dersin.
Ama bu iş böyledir. Bu şehir bir şeyi sevince onu kolay kolay bırakmaz.
Tarzım farklıydı çünkü tek dans eden bendim.
Lisede DJ'lik yapardım, dans yarışmaları yapardık.
Do The Jubilee adlı ilk dansımı çıkardım. Yana kaymalı bir dans.
Sonraki hafta biri beanie weenie adlı bir dansla geldi.
Her hafta yeni bir dansımız vardı. Tüm popüler dansları biliyordum.
Akıllıca davranıp "Elimizde bu danslar var ve herkes farklı danslar ediyor.
Bunları şarkıya koyalım." dedim.
Yaptığı her şarkıyla bir de dans çıkardı.
Simon Der Ki oyunu gibiydi.
Jubilee bounce'un Simon Der Ki'siydi.
"Şimdi beanie weenie." dediğinde
beanie weenie yapmaya başlardın.
"Şimdi Eldon DeLloyd." dese onu yapardın.
Eskiden kızlar amuda kalkıp
ayakları duvardayken twerk yapardı.
''Vay be! Ben de istiyorum." derdim.
Birçok kişi twerk'ü ilk kez bir parçada duymuş.
Evet. Kızlar önümüzde poposunu sallardı.
Work'ü alıp başına "T" koydular. Böylece twerk oldu.
Aramızda bir espriydi yani.
Bu da yine New Orleans'a özgü. Alışın buna.
Biz twerk'e başladığımızda daha yeniydi.
Çatılarda ve araçların tepelerinde yapardık.
İkinci sırada yapardık.
Twerk bizden sorulur.
Aslını görmek istiyorsan New Orleans'a gideceksin.
Bu müzik sırf eğlence içindi.
New Orleans'ta büyüyen çocuklar müziği duyduğunda bunu yapardı.
Küçük yaştan itibaren ailen sana,
"Hadi! Eğil! Salla!" derdi.
Sana bunu öğretirlerdi.
"Triggerman" çaldığı anda DJ, "Herkes duvara geçsin." diye bağırırdı.
DJ JIMI'NİN ANNESİ
Ya da "Masaya çıkın, sandalyeye oturun. Bacakları havaya kaldırın."
"Eğilip yere dokunun ve sallayın."
Müzik sana o hissi vermezse
asla yapamazsın.
Önce Jimi, sonra Jubilee, sonra da ben.
Bounce yapan ilk kızlardan biriyim. Erkeklerin yazdığı sözleri sevmiyordum.
"Zenciyi ağzına al" gibi şeyleri.
Bu sözler hoşuma gitmiyordu.
Diğer kızlar da onların kafalarına göre takıldığını düşünüyordu.
Sonra erkekler gibi kızlar da albüm çıkarmaya başladı.
Bounce, New Orleans'ta baskın hip-hop tarzıydı.
Bounce yapmıyorsanız
işler zorlaşırdı.
Geniş kitlelere ulaşamazdınız.
O derece güçlüydü.
Bir süre sonra kayıt kime aitmiş, önemli değildi.
Tek başına "Triggerman" beat'iyle kalabalığı coşturabilirdin.
Doğru şeyleri söylemek ve işi bok etmemek yeterliydi.
Bounce müziği o kadar benimsedik ki
dünyada neler yapıldığını umursamadık. Kendi işimize baktık.
Ne kadar iyi olduğun önemli değildi.
Şehrimize geliyorsan...
-Biz böyleyiz. -Biz de en az senin kadar iyiyiz.
Ukalaydık dostum.
Ukalanın önde gideni.
Bu müzik sayesinde keyif alıp eğlenebiliyor ve
sorunlarımızı unutabiliyoruz.
Bu müzik sayesinde günü atlatabiliyoruz.
Kökeni şehrin zengin caz ve ikinci sıra geleneğine dayanan
bu enerjik bounce ritmi New Orleans'ın imza tarzı oldu.
Ayrıca şehre çıkış yolu sağladı.
Çünkü 90'larda
New Orleans'taki siyah kültürü tamamen farklıydı.
Şehirde uyuşturucu ve şiddet olayları hakimdi.
En yüksek cinayet oranına sahipti.
Bu, New Orleans'ın diğer yüzüydü.
Ama bunu bounce kayıtlarında göremezdiniz. Şehre farklı bir çıkış yolu lazımdı.
Bu gerçeği dünyaya Üçüncü Bölge'den akıllı ve girişken bir adam gösterecekti.
Daha beş, altı yaşında bile değiller
ama gözlerinin önünde cinayet işleniyor.
Ben dört yaşındayken cinayete şahit oldum.
3. Bölge'deki Caliope Toplu Konutlarında büyüdüm.
O zamanlar dünyanın en tehlikeli yerlerinden biriydi.
New Orleans'ta işlenen suçların çoğu
muhtemelen yarısı, o toplu konutlarda yaşanıyordu.
Gerçekten.
Küçüklüğümüzden beri New Orleans ve mahalleleri savaştadır.
Körfez Savaşı gazisiyim.
RAPÇİ
Oranın tek farkı daha büyük silahların ve füzelerin kullanılması.
New Orleans'ta bu yıl çok fazla cinayet yaşandı.
Büyük şehirler arasında en yüksek cinayet oranına sahip.
Aynı büyüklükteki şehirlere kıyasla beş kat daha fazla.
Kardeşim Kevin ile
toplu konutlarda oturup önce kimin öleceğini tartışırdık.
Toplu konutlarda 19'u görmek çok zordu.
Bu bizim için büyülü bir sayıydı. 19'u görebilirsek...
...başarmış olacaktık.
Kardeşim o yaşta öldü.
Bu olay beni mahvetti.
Annemin tüm dünyasının alt üst olduğunu gördüğümde
"Anneme bunu yaşatmayacağım.
Benim hayatım daha iyi olacak." dedim.
Bu yüzden kendimi müziğe verdim.
Şirketime No Limit adını verdim çünkü başarının limiti yoktur.
Kendime de Master P dedim
çünkü işimde en iyi olacaktım.
Ice-T'den "Colors"ı dinliyordum.
O müzik beni çok etkiledi.
Bounce müzik daha çok parti müziğiydi. New Orleans için iyi bir tarzdı.
Ancak bana göre bir şeyler eksikti.
Çok fazla genç ölmüştü. İşlenen suçlara şahitlik edip yoksulluğu görmüştüm.
Tüm bunlar dudaklarımdan döküldü. Hikayemi anlatabilmiştim.
Sadece gördüklerimi anlatıyorum. Etrafına baksana.
Buralarda malikane görüyor musun?
-Var mı? -Hayır.
Peki. İşte gerçek olan bu. Ben bundan bahsediyorum.
No Limit'i 10.000 dolarla kurdum.
Posterleri hazırlayıp her mahalleye gittim.
Minibüsümle mahalleleri dolaşıp
CD'lerimi satıyordum.
Tüm yaptığım buydu.
Arabadan satış yaparak başladım.
RAPÇİ
DC'ye giderdik, ama olay şu ki,
DC'de olmamalıydık.
Bu birinin Compton'a gitmesi gibi.
Canımızı dişimize taktığımızdan tehlikeleri umursamıyorduk.
Başka şansımız yoktu.
Herkes "Bu mahalleye gelmeniz delilik. Neyse, ver şu CD'yi." diyordu.
No Limit, bounce yapmıyordu. Zorlu hayatlardan bahsediyorlardı.
New Orleans'ta hayat böyleydi çünkü.
Hayatımız zorluklarla geçer, dostum.
Bu adamlar bağ kurabileceği şeyleri dinlemek istiyordu.
Master P ortaya çıktığında
herkes "Tamam ama bu, New Orleans tarzı değil." dedi.
O yüzden bir şekilde
No Limit'in olayının ne olduğunu öğrenmemiz gerekti.
Başta birçok kişi müziğini beğenmedi.
Herkes CD'leri ona geri fırlatıyordu. Gerçekten.
RAPÇİ
Master P kenar mahallelerde sevilmeye başlandığında
diğerleri onu dinlemeye başladı.
New Orleans yalaka bir şehirdir.
İş işten geçince icraata geçer.
Percy Miller'la tanışıp onunla çalışmadan önce...
RAPÇİ
...ondan CD ve kaset alırdım.
Kendi müziğini sattığı için onu desteklemek istiyordum.
Hiç unutmam, çorapları buraya kadar çekmişti.
Neden öyle yaptığını çok merak etmiştim.
Dalga geçmek için söylemiyorum. Kendinden çok emin biriydi.
Bu da harika bir şey.
Farklıydım. Bilirsin işte.
Farklılık size hızlı bir başlangıç vermese de
uzun vadede iyidir.
Bizim planımız farklı.
Bizi durduramazlar, bir şekilde başarmanın yolunu buluruz.
P'nin isteği büyük şirketler gibi saygı görmekti.
Bunun yolu daha çok albümden geçiyordu.
Şehri baştan sona taradı ve
"kurumsal baskın" dediğim şeyi yaptı.
Her plak şirketini basıp onların en iyi sanatçılarını aldı.
Master P evime geldi ve
sadece oturup
No Limit için planlarını anlattı.
No Limit'in, bağımsız bir şirket olsa da
büyük plak şirketi gibi görüleceğini söyledi.
Tarih yazacağını ve
bunun büyük ses getireceğini anlattı.
Benim de onlara katılmamı istedi.
Öyle anlattı ki beni inandırdı.
Tüm bunları yapacağını biliyordum.
Şehrin en iyi MC'lerini kapmıştı.
Mystikal, Soulja Slim vardı.
Herkes ona gelmişti.
Rap yapmak isteyen herkes açıktı.
Sonra beat yapan beş kişiyi aldı; Beats By The Pound.
Bir parçayı bitirir bitirmez diğerine geçerdik.
Çok çalışıyorduk.
No Limit, serbest stil platformu gibiydi.
P herkesi destekliyordu.
No Limit bugünlere
işte bu şekilde geldi.
Hep birlikte 7/24 stüdyodaydık.
Sürekli parça çıkarıyorduk.
Müzik yapmanın bize çok iyi geldiğini anlamıştım.
"Make 'Em Say Uhh!" parçasının beat'ini duyduğumda
bu şehrin adını duyurmam gerektiğini hissettim.
"Make 'Em Say Uhh!" dostum.
Bize dönüp, "Bu büyük bir parça olacak.
Çok ses getirecek.
Herkes buraya gelmek isteyecek.
Sözlerini hazırlayan buraya gelsin. Bu bir emirdir" dedi.
Duvarlara, kâğıtlara söz yazıyordum. Hazırdım.
"Pekala, Fiend, hadi." dedi.
Dinleyelim falan demedi. İçeri girip başladım,
"Fiend şeytan çıkarma hakkını kullanıyor, Expedition ile kaçıyor."
No Limit Records'un tüm sanatçı ve yapımcıları
aynı kafadandı ve tek vücut gibiydi.
Diğer şirketler No Limit'i artık hafife almıyordu.
"Make 'Em Say Uhh!" ilk ana akım parçamız oldu.
Her yere ulaşan ilk parçamızdı.
Onca yapılan çalışmanın,
varını yoğunu bu işe koymanın ödülünü almıştık.
1998'de 26 albüm çıkardık.
Herkes şöyle diyordu, "Bunu nasıl yaptınız?
Bunca albüm nasıl çıktı?"
98'de işler çok hızlı ilerliyordu.
Üzerinden çok zaman geçti biliyorum
ama süreci hatırlıyor musun?
Seri üretime geçmiştik.
Fabrika gibi çalışsak da çok eğleniyorduk.
Albümler çabucak bitiyordu. Beş yapımcımız vardı.
Dinlemeye bile fırsat bulamadan
sırayla hepsinin odasını dolaşıyordum.
Albümüm bitene kadar böyle devam ediyordum.
On gün içinde 16 şarkı yazıp kaydettim.
En iyi 200'de ikinci sıraya yükseldi.
Benim üstümdeki tek kişi Céline Dion'du.
Buna nasıl sinir olayım ki? Sonuçta Céline Dion.
Bir gün KLC'nin evine gittim.
RAPÇİ/YAPIMCI
Duvarı bundan altı, yedi kat daha yüksekti.
Baktığım her yerde plak vardı.
Tüm duvar plakla doluydu.
Bu çocukların bir yılda yaptığı kaydı
çoğu plak şirketi ömrü boyunca yapamıyor.
Seviyorum sizleri.
No Limit sayesinde kendinden ödün vermeyen tüm puştları.
Doğru yoldan sapmadan para kazandım.
Bu, New Orleans müziğinde dönüm noktasıdır.
P, bağımsız bir şirket olarak bir dağıtım sözleşmesi yaptı.
Yani kendi müziğinde mutlak kontrole sahip
bir plak şirketiydi
ve paranın çoğunu o alıyordu.
Bu duyulmamış bir şeydi.
Güney hip-hop'ında uyuyan devi uyandırdılar.
Çünkü plak şirketleri P'ye bakıp
"O yaptıysa biz de yaparız." dedi.
Müzik sektörüne bağımsız olarak,
ruhumu satmadan girdim.
New Orleanslı bir Afrikalı-Amerikalı'nın bunu yapması duyulmamış bir şeydi.
Olay girişkenlikse
New Orleans'ın, Louisiana'nın, Güney'in en girişkeni benim.
Master P ve No Limit, hip-hop dünyasına New Orleans'ı tanıttı.
No Limit'in hardcore tarzı iyi satsa da
şehir için hâlâ aykırı bir tarzdı.
New Orleans'a hâlâ bounce hakimdi.
Ama şehrin bu ikileminden bir fırsat doğdu.
Şehir çalışkan ve girişken adamlarla doluydu.
Bunların arasında Magnolia Konutlarından iki kardeş de vardı.
Master P'nin yolundan gidip bağımsız şekilde başarı göstereceklerdi.
Biz milenyum kuşağıyız. Bu oyunu alıp kendime çevireceğim.
Yerimiz sağlam. Biz kalıcıyız.
İki, üç yıl buradayız.
O iş bende.
Baby ve Slim ile Caliope'de DJ'lik yaparken tanıştım.
Orası kendi bölgemden çok uzaktı.
Ama her hafta uyuşturucu satıcıları beni çağırırdı
çünkü insanları orada tutmak istiyorlardı.
Baby arkadaşlarıyla oradaydı. "Kayıt yapmak istiyorum.
Bence sen bize seviye atlatabilecek adamsın." dedi.
Bence Baby, cehennemde ısıtıcı satabilecek biri.
Adam bir konuştu mu,
seni yüzde yüz yakalar
ve her şeyi başarabileceğine seni ikna eder.
O zaman Kilo G adlı biriyle çalışıyorlardı.
Dedim ki, "Olur ama şu ara bounce çok popüler.
Bir bounce kaydı yapıp bakalım."
UNLV adlı grubu babamdan duymuştum.
Bu üç ufaklık mekanlara gidip
breakbeat yapıyordu. Kendi hayranları vardı.
New Orleans'ta sadece üç plak şirketi vardı.
RAPÇİ
Onlardan biri de yeni kurulan bu şirketti.
Stüdyosu bile yoktu.
İlk albümü Mannie Fresh'in mutfağında kaydettik,
aslına bakarsan.
Yaptığımız her albüm iyi sattı. Gerçekten başarılı oldular.
Küçük bir meblağa, onların başkalarıyla sözleşme yapmasını sağladık.
Diğerlerinden farkımız,
bounce parçalarının üzerine
gangster rap tarzı sözler eklememizdi.
Cash Money'in farkı
hikayelerimizi bounce ile anlatabilmemizdi.
Beat'lerimiz ilgi çekiciydi
ama daha çok reality bounce tarzıydı.
Baby ve Slim'e gelirsek, onların ilişkisi nasıldı?
Cash Money'de farklı rolleri mi vardı?
Onlar yetenek bulma konusunda çok iyiydi.
Öyle böyle değil. Çok iyiydiler.
Baby ve Slim hep yeni sanatçı arıyordu.
UNLV uzun süre bizimleydi
ama değişim zamanı gelmişti.
Zamanın geldiğini biliyorduk.
Sanırım Baby ve Slim'in stratejisi
yeni bir UNLV yaratmak ve
şirkete daha fazla sanatçı eklemekti.
Cash Money'nin reality bounce vizyonu şirket için bir dönüm noktasıydı.
Ama bunun için rapçi gerekiyordu.
Daha da iyisi bir bounce dehası.
Müziğe DJ Jimi ile başlayan bu altın dişli rap dehası
sonradan Juvenile adını alacaktı.
-Gelmene sevindim. -Çok sağ ol.
Hadi bakalım.
En baştan başlayalım. DJ Jimi ile nasıl bağlantıya geçtin?
Rap'e sokak partilerinde başladım.
Aramızdan sadece birkaç kişi
mikrofonu alıp rap yapabiliyordu.
RAPÇİ
Ben de onlardan biriydim. En iyilerinden.
Jimi beni stüdyoya götürdü.
Söz yazarı olacağımı orada anladım.
Kendime şarkı yapacağımı sanıyordum.
Ama neredeyse tüm albümü ben yazdım.
"Bounce (For The Juvenile)" parçasını sırf adım geçsin için yaptım.
Albüme girmenin mükemmel bir yoluydu.
"Bounce (For The Juvenile)" patlama yaptı.
Plak şirketlerinin dikkatini böyle çektim.
Hiçbiri tüm bunları benim yazdığıma inanamıyordu.
Canal Street'te otobüs durağındaydım.
Baby ve diğerleri gelip benimle konuşmak istediğini söyledi.
Beni oradan alıp stüdyoya götürdüler.
Her şey çok iyi gitti.
Juvie çok iyiydi
ama diğer çocuk
bir dâhiydi. Rap yapabiliyordu.
Lil Wayne.
O zamanlar Lil Wayne 11, 12 yaşlarındaydı.
Magnolia Shorty, huzur içinde yatsın, Turk diye bir çocuk olduğunu ve
iyi rap yaptığını söyledi ve bizimle tanıştırdı.
BG ise Baby ve arkadaşlarının mahallesinden.
Böylece dört solomuz oldu.
Aklıma bir fikir geldi, dedim ki "Dostum, şöyle yapalım;
hepinizin kariyeri için
sizi birleştireceğim."
Böylece The Hot Boys çıktı.
Bir müzik grubu gibiydiler.
Ama bu grup biraz daha serseriydi.
Bu hareketle aslında insanları etkilemek istiyorduk.
Herkes, bu adamları örnek almalıydı.
BG tam bir serseriydi, sokaklardan geliyordu.
Wayne nüktedandı ve kelimelerle arası iyiydi.
Turk grubun ucubesiydi. Ben de yaşlı olandım.
Öyle.
Cash Money için büyük değişimdi.
Diğer sanatçıları bıraktılar.
Hem de herkesi.
Odada adım atacak yer yokken...
...beş, altı kişi kaldı.
Yalnızca yapımcı, Baby, Slim ve grup vardı.
Bizi işaret edip şöyle dediler, "Başarmak zorundasınız."
Aynı varoştaki gibi MC'lerin birbirine verdiği desteği göstermek istiyordum.
The Hot Boys grubuyla bu açıdan çalışacaktım.
Günümüzün Furious Five'ı.
Bir ara deri kıyafetlerle çıktılar.
Ama üniforma gibiydi. Hepsi aynı şeyi giymişti.
Tek vücut gibiydiler. Bandana, uzun beyaz tişört.
Furious Five'a benziyorduk demek.
Ben Melle Mel'im o zaman. Hiç kıskanmayın.
Ondan başkası olamam.
Böyle gördüğünü bilmiyordum.
Magnolia tarzı giyiniyorduk. Cash Money ile çalışmadan önce de
tişört, Girbaud kot ve Reebok giyiyorduk.
Onlarca tişört, onlarca bandana ve onlarca kotumuz vardı.
Bir etkinliğe gittiğimizde
biri bizi erken saatlerde görse
sahneye aynı kıyafetlerle çıktığımızı düşünürdü.
"Bu hiç olmadı. Kıyafetlerimizi değiştirmeliyiz." derdik.
Biz Hot Boys'uz. Öyle bir yakarız ki söndüremezsiniz.
ABD'nin tüm itfaiye araçlarını çağırın.
Bizi ıslatabilirsiniz ama söndüremezsiniz.
Yakmaya devam ederiz.
Bu inkar edilemez çünkü hepsi iyi sanatçı, iyi rapçi ve iyi söz yazarı.
Bir de Mannie Fresh'in kendi tarzı vardı.
Yine bounce'tu ancak özel bir şey eklemişti.
Daha sert hâle getirmişti.
Herkesin ilgisini çekti.
"Hadi, azıtalım" diyen bu sert tarza bayıldı.
The Hot Boys büyük etki yarattı.
Herkes beyaz tişört ve Girbaud kot giyip
onlar gibi olmak istiyordu.
Herkes bandana takıyordu. Takımların yüzüne bakılmıyordu.
Bağımsız olarak iyi sattılar. Çok ama çok iyi.
Tek başınıza bunu yaparsanız plak şirketlerinin dikkatini çekersiniz.
Universal ile yapılan albüm sözleşmesi müzik sektöründe şok etkisi yarattı.
Sanırım birçok albüm çıkaracağımızı anlamadılar.
Kaliteli bir tarz.
Bizi tanımıyorlardı,
"Kim bu çocuklar" diyorlardı, "30 milyon dolar almak için ne yaptılar?"
Güzel zamanlardı.
Neler yapıyorsunuz bakalım?
Araştırın bakalım sürtükler. Yüz binden bahsediyoruz, oğlum.
Görüyor musun mücevherleri?
Elinden geleni ardına koyma.
Cash Money'nin gösteriş meraklısı olduğu bilinirdi.
Büyük sözleşmeyle bu ortaya çıktı.
Herkes Baby ve Slim'in sözleşme yaptığını ve çok parası olduğunu biliyordu.
Ayrıca Baby ön plana çıkma fırsatı da buldu.
Cash Money'den bahsetsene.
Pekala. Öncelikle şunu söyleyeyim rap benim işimdir.
Evvela bunu bilesiniz.
Yapmaya çalıştığımızı ve yapacaklarımızı kimse yapamaz.
İkinci olarak...
...hip-hop'ı kendi seviyemize çıkardık. Ne dediğimi anlıyor musun?
Cash Money'nin yeri artık sağlamdı.
BG'nin, Lil Wayne'nin, Turk'ün ve Juvenile'ın kendi hayran kitlesi vardı.
Herkese bir platform verdi.
Artık, kariyerleri için
onları tekrar solo sanatçı yapacaktık.
Sonraki hafta Juvenile'ın albümünü yaptık.
Cash Money çıkış yapsa da
henüz No Limit seviyesine gelememişti.
Sonra 400 Degreez albümünü çıkardılar.
New Orleans'ta bir numaralı rap müziği oldu.
İşimizde çok iyi olmamız ve No Limit'i geçmemiz gerektiği
aklımızın bir ucundaydı hep.
Onları takip ettiğimizi söylemiyorum.
Ama onlar buradaydı.
Müzik sektöründe birini geçeceksen,
biriyle rekabet edeceksen
ve New Orleans'tan geliyorsan No Limit seviyesine yakın olmalısın.
Biz buradan buraya geldik.
Daha da iyisini yapmalıydık, özellikle ulusal albüm yaparken.
Eğer biri bounce albümü yapıp herkese sevdirecekse ve
dünyaya tanıtacaksa
o ben olmalıydım.
Hedefim buydu.
Tek istediğim bana hızlı bir beat vermeleriydi.
O bir bounce beat'iydi.
Ancak "Back That Azz Up"ı asıl farklı kılan yapısıydı.
Nakaratı ve köprüsü vardı.
Bu beat'lere daha fazla müzik eklemeye başladım.
Üst kısmı klasik müzikti.
O anda hip-hop kısmı çıldırıyordu
çünkü klasik müziğin bittiği yerde bir şey yoktu.
Kızlar o kısımda deliriyordu.
Tüm bunlar meyvesini verdi.
İki dünyanın da ötesine geçti.
"Yok artık." dedim.
"Back That Azz Up" bounce'un ötesine geçen bir beat'in üzerine yapılmıştı.
Hem dikkatleri New Orleans'a çekiyordu
hem de New Orleans tarzını gösteriyordu.
"Back That Azz Up" insanlara twerk'ü gösterdi.
Twerk'ü alıp ülke çapında yaydılar.
Bize özgü bir şeyken bir anda herkes öğrendi.
Juvie'nin çıkışı sektöre tazelik,
yenilik ve özgünlük getirdi.
Özgün bir havası vardı.
Harikaydı.
Ben bir kız olarak gidip o lanet CD'yi aldım.
Cash Money'nin sonraki tüm işleri platin plak ödülü aldı.
Piyasadaki en eski plak şirketlerinden biri oldu.
Bu onların mirası.
Onlarla gurur duyuyorum, iyi ki bağımsız ilerlemişler.
Bence New Orleans için iyi bir zamandı.
Biz ilktik, onlar hemen arkamızdan geldi.
Dünyaya kim olduğumuzu,
neyi temsil ettiğimizi,
acıyı, zorlukları ve girişkenliği gösterdik.
Bu, bizim kültürümüzü temsil ediyor.
Luke Records, Rap-A-Lot, LaFace.
New Orleans çıkana kadar Güney'i bu plak şirketleri tanımlıyordu.
Ancak kimse No Limit ve Cash Money kadar platin plak ödülü almamıştı.
Daha da önemlisi, bağımsız olarak yaptıkları sözleşmeler
hip-hop'ın başarı ölçeğini yeniden tanımladı.
Güney için bir başka dönüm noktası
ve kendi kaderini kendi belirleyerek
hip-hop'ın sınırlarını zorlamayı sürdüreceğinin bir başka kanıtı.
Yapacakları şey tam da bu olacaktı.
Alt yazı çevirmeni: Begüm Seçilmiş